ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนว่า ไม่ใช่น้องอุ๊นะคะ แหะๆ แต่มาอัพแทนน้องเค้าค่ะ ตอนนี้เจ้าตัวกำลังยุ่งเรื่องงาน+รับปปริญญาตามจนหัวหมุมติ้ว (หัวเราะ) เลยอาสามาอัพเดทแทนน้องเค้าอีกทีค่ะ หุหุ

สำหรับเรื่องหนังสือ น้องอุ๊ฝากบอกมาว่า ใครที่ไม่ได้ไปรับในงานฟิึค (รวมถึงไปขอรับแล้ว แต่ไม่มีรายชื่อ) สามารถไปรับได้ที่ร้าน y'us แล้วนะคะ ส่วนทางไปรษณีย์ ทั้งรอบเก่าที่เมลล์ไปแจ้งกับทางร้านแล้วกับรอบใหม่ จะเริ่มส่งตั้งแต่วันจันทร์ที่ 1 ธันวาคม เป็นต้นไปค่ะ เพราะงั้นอดใจรอกันซักนิดนะคะ เนื่องจากหนังสือมีจำนวนมากต้องค่อยๆ ทยอยส่ง อาจจะล้าช้าไปบ้าง น้องเค้าก็ฝากขอโทษมาด้วยค่ะ

นอกจากนี้สำหรับใครที่ต้องการจะซื้อ หรือพลาดโอกาสตั้งแต่งานฟิค ไม่ต้องเสียใจไปนะคะ เอิ๊ก เำพราะว่าน้องเค้าทำเพิ่ม ไปวางไว้ที่ร้าน y'us แล้วค่ะ แต่จำนวนไม่มากเท่าไหร่ ใครสนใจก็ รีบๆ ไปหาซื้อกันได้นะคะ แต่ว่าจะมีวางขายเฉพาะวันเสาร์ - อาทิตย์เท่านั้นค่ะ ถ้าจะเข้าไปรับในวันอื่น ให้เมลล์ไปแจ้งกับที่ร้านก่อนนะคะ ที่เมลล์ y_us_shop@hotmail.com ค่ะ

อีกเรื่องก็คือ ไวโอเลทฮาร์ท 3 หลายคนใจจดใจจ่อ ถึงขั้นขอจองล่วงหน้าไว้เลย (หัวเราะ) น้องฝากมาบอกว่า ให้อดใจรอกันหน่อยนะคะ คาดว่าไม่น่าจะนานเกินรอ คงได้อ่านเล่มสามกัน แต่จะยังไม่เปิดให้จองตอนนี้ค่ะ ไว้ถ้าเปิดจองได้เมื่อไหร่ จะมีอัพขึ้นในไดให้ได้ทราบกันค่ะ ก็คอยติดตามข่าวคราวในไดนี้ก็แล้วกันค่า

พีเอส. สำหรับ วีเอช3 ตอนใหม่ คนอัพแอบยุยงให้น้องเค้ามาลงแ้ล้ว แต่ก็ไม่รู้จะเอามาลงเมื่อไหร่นะนี่ (55+) ยังไงก็ มาคอยตั้งตารอต่อไปก็แล้วกันเนอะ ตอนนี้สตอรี่ไทยป่วงๆ ด้วย เม้นท์ไม่ได้ -_-" สงสัยต้องรออีกนานแหงเลย งื่อ (แอบไซโค 55+)

จบการอัพเดทเท่านี้ค่า คนอัพให้ไปล่ะ แว๊บบบบบบบ

เพื่อแก้ปัญหาคอมเม้นท์ไม่ติด เข้าไดไม่ได้ ขอให้ไปสอบถามตามลิ้งที่ลงไว้นะคะ

สอบถามเรื่องรีปริ้นท์ฟิค >> Click here

-------------------------------------------------------------------------------------------

ก่อนอื่นก็ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ที่หายไปนานเลย ด้วยเหตุผลหลายประการอย่างที่บอกไปในเอนทรี้ก่อนหน้านี้ (ซึ่งมันได้หายไปแล้ว 55+) แต่จะมาเล่าใหม่ก็เดี๋ยวคนที่อ่านไปแล้วจะเบื่อกันซะก่อน ก็เลยจะขอไม่พูดถึง เอาเป็นว่าชีวิตในวัยทำงานแล้ว มันไม่น่าสนุกเลยซักนิด T^T ถ้าย้อนกลับไปได้ ก็อยากกลับไปสมัยเรียนเหมือนเดิม ถึงจะเหนื่อย แต่อย่างน้อยก็ยังมีเวลาให้ได้ทำในสิ่งที่เรารัก  เพราะบอกตรงๆ ว่าอย่างตอนนี้ เรียกว่าตกข่าวมากถึงมากที่สุด  ขนาดเพื่อนๆ คอยโทรมาเล่าเรื่องท่านกับน้องอยู่ตลอดก็เถอะ แต่ยังไงก็ยังตกข่าวอยู่ดี  แต่เราก็ยังรักท่านกับน้องเหมือนเดิมนะ ไม่มีทางลืมท่านกับน้องแน่นอน ก็มันเข้าสายเลือดไปแล้วนี่นา เอิ๊กๆๆ

เดี๋ยวจะยาวเพราะงั้นกลับเข้าเรื่องก่อนดีกว่าค่ะ (55+)

ก็อย่างที่เคยพูดไว้ในเอนทรี้ก่อนนี้ และที่มีลงท้ายไว้ใน VH ตอนที่่ล่าสุดไปนะคะว่า จะมาบอกกันเรื่องหนังสือที่จะไปวางในงาน Fiction for sale#5 สำหรับหนังสือที่จะไปวาง ก็สรุปมาว่าจะเอาไปเฉพาะแค่รีปริ้นท์ก่อนนะคะ ส่วน VH3 คาดว่าจะไม่ทันจริงๆ นั่นแหละค่ะ ในระหว่างนี้ก็ตามอ่านในไดกันไปก่อนนะคะ จะพยายามทยอยมาลงให้ได้อ่านกันเรื่อยๆ ค่ะ สัญญาๆ ^^

ว่ากันต่อนะคะสำหรับเรื่องรีปริ้นท์ฟิค ก่อนหน้านี้(ซึ่งก็นานมากแล้ว 55+) ถ้ายังจำกันได้ เราเคยเปิดให้ลงชื่อจองกันไป  แต่ด้วยความที่นานมากแล้วนั่นเอง เราก็เลยกลัวว่าเพื่อนๆ พี่ๆ บางคนอาจจะรอนานจนลืม หรือไม่อยากอ่านไปแล้วก็ได้ 55+ เราเลยตัดสินใจว่า จะมีให้เปิดจองรีปริ้นท์รอบใหม่อีกครั้งหนึ่งค่ะ ใครที่ยังอยากได้อยู่ ก็สามารถไปจองกันได้นะคะ

สำหรับรายชื่อรีปริ้นท์ฟิคฯ ที่เปิดให้จองกันใหม่็มีดังนี้ค่ะ ^^

ผม...แย่งเค้ามา !!!         เล่มละ 300 บาท  [jin&kame Uichi&P]

I’m losing my way         เล่มละ 280 บาท  [jin&kame Uichi&P]

Love attack                  เล่มละ 240 บาท  [jin&kame Sho&Iba]

อิจฉา                            เล่มละ 380บาท   [jin&kame]

Violet Heart I                เล่มละ 300 บาท  [jin&kame Uichi&P Ryo&Uchi]

Violet Heart II               เล่มละ 350 บาท  jin&kame Uichi&P Ryo&Uchi]

ในเรื่องของวิธีการจองนั้น เนื่องจากเราคงไม่มีเวลามาดูแลได้ตลอด เราเลยตัดสินใจให้ทางร้าน Y'us  เป็นผู้จัดการในเรื่องนี้ให้ค่ะ ส่วนรายละเอียดเป็นยังไงนั่น ไปอ่านกันเลยค่า ^^

วิธีการจองมีดังนี้นะคะ

- สำหรับใครที่สามารถไปรับที่งาน Fiction For sale หรือรับที่ร้าน Y'us นะคะ สามารถไปจองพร้อมกับวางเงินค่าหนังสือได้ที่ร้าน ตามราคาของหนังสือที่ระบุไว้นะึคะ แต่ถ้าใครที่ไม่สะดวกจะเดินทางไปจองที่ร้าน สามารถสั่งจองผ่านทางอีเมลล์ และโอนเงินผ่านทางธนาคารได้ค่ะ แต่สำหรับวิธีนี้ ขอใ้ห้เป็นเฉพาะผู้ที่จะไปรับที่ร้านกับทางไปรษณีย์นะคะ ถ้าไปรับที่งานฟิิคฯ ขอให้ไปจองกับที่ร้านโดยตรงนะคะ (จะได้ซื้อบัตรเข้างานด้วยไง อิอิ) จองแล้วก็อย่าลืมเก็บใบเสร็จที่ได้มาให้ดีนะคะ อย่าทำหายเลยเชียว เพราะไม่งั้นมันจะเสียเวลาตามหาต้นขั่วนานนั่นเอง (หัวเราะ)

- ส่วนผู้ที่จะให้จัดส่งทางไปรษณีย์ ให้ส่งเมลล์มาที่เมลล์ของร้านค่ะ แล้วจะส่งรายละเอียดของการจัดส่งทางไปรษณีย์ไปให้ค่ะ

อีเมลล์ของร้าน ::  order@y-us.net

ระยะเวลาเปิดจอง ก็ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2551 ถึง 2 พฤศจิกายน 2551 ค่ะ

เปิดจองรีปริ้นท์คราวนี้ อาจจะต่างจากที่ผ่านๆ มานะคะ แต่เพราะเราไม่สามารถจัดการตรงนี้เองได้ แล้วก็ไม่อยากรบกวนพี่ๆ หรือ เพื่อนๆ ต้องมาคอยจัดการดูแลให้ เพราะงั้นเลยให้ทางร้าน Y'us ซึ่งสามารถจัดการเรื่องนี้ให้ได้อยู่แล้ว เป็นผู้จัดการให้กับเราดีกว่า เราก็คาดว่าน่าจะไม่เป็นปัญหาอะไรเนอะ น่าจะสะดวกสำหรับหลายๆ คนด้วย ^^

เอาล่ะค่ะ ทีนี้มาว่าต่อถึงเรื่องรีปริ้นท์ฟิคฯ ที่มีคนโอนเงินมาให้เราแล้วก่อนหน้านี้ ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะึคะ ที่ต้องให้รอนานขนาดนี้ ซึ่งก่อนหน้านี้เราติดปัญหาในเรื่องโรงพิมพ์ เลยไม่สามารถจัดพิมพ์ออกมาในทันทีได้ แต่ตอนนี้ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะคะ เพราะว่าใครที่โอนเงินมาแล้ว สามารถไปรับหนังสือได้ที่งาน Fiction for sale ค่ะ แต่ถ้าไม่สะดวกจะไปรับที่งาน ก็สามารถไปรับได้ทีหลังกับทางร้าน Y'us ค่ะ เอาเป็นว่า ถ้าไม่สะดวกไปงาน ให้อีเมลล์มาบอกก็แล้วกันค่ะ ^^

นอกจากนี้ สิ่งสำคัญที่อยากจะบอกก็คือ เราคงไม่สามารถไปงาน Fiction for sale ได้ค่ะ งื่อๆๆ เพราะว่าติดซ้อมรับปริญญานั่นเอง แต่ยังไงก็จะส่งตัวแทนไปดูแลเรื่องฟิคให้เราแน่นอนค่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วง (แต่เสียดายง่ะ ที่ไม่ได้ไปด้วยตัวเอง เง้อ)

สุดท้ายนี้ก็ ขอขอบคุณหลายๆ คนที่ยังคิดถึงกันอยู่นะคะ ^^

VIOLET HEART

Part 31

[Jin & Kazuya] [Yuichi & Yama-P] [Ryo & Uchi]

            “ท่านคาเมะไปทำงานตั้งแต่เช้ามืดแล้วจ๊ะท่านยูอิจิ”

            นั่นคือคำตอบที่ได้รับจากยูอิเมื่อเขาไปยืนรอรับพระชายาที่หน้าห้องในตอนเช้า เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้อยู่ทานมื้อเย็นกับพระชายา ไม่แม้แต่กลับไปทำงานต่อในห้องทรงงานขององค์รัชทายาท ตลอดคืนยูอิจิหายไปที่ใดไม่มีใครรู้ แต่ในเช้าวันนี้เขากลับมาพร้อมกับกลิ่นสุราอบอวล

            องครักษ์หนุ่มข่มอารมณ์อย่างยากเย็นที่จะต้องไปเผชิญหน้ากับผู้ที่มีอำนาจที่สุด ณ นครแห่งนี้ อำนาจที่มีมากพอจะทำอะไรก็ได้แม้แต่จะละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของผู้อื่น

            วินาทีที่ความบังเอิญทำให้เขาค้นพบความลับขององค์รัชทายาท ยูอิจิโกรธจนแทบลุกเป็นไฟ หากเขาไม่เข้าใจผิดว่าตู้ที่อยู่ด้านในสุดคือตู้เอกสารทรัพย์สินสาธารณะ แท้ที่จริงมันคือตู้เอกสารส่วนพระองค์ที่เก็บเอกสารจำพวกราชสาสน์สำคัญ รวมถึงบันทึกลายพระหัตถ์ถึงเรื่องสำคัญๆที่เกิดขึ้นในแต่ละวันตั้งแต่สมัยยังพระเยาว์ แต่เหนืออื่นใดกลับมีของบางสิ่งที่ไม่ใช่ของพระองค์เก็บอยู่ด้วยอย่างมิดชิดทีเดียว

            นั่นคือมัดจดหมายนับร้อยๆฉบับที่วางอยู่ในลิ้นชักชั้นล่างสุดซึ่งโชคร้ายเหลือเกินที่เขาสุ่มเปิดมันอย่างไม่ตั้งใจ ทุกซองยังคงปิดผนึกแน่นหนาไม่มีฉบับใดถูกเปิดออกอ่าน และไม่มีฉบับใดเลยที่มันจะถึงมือผู้รับ ไม่มีสักฉบับเดียว...

จดหมายฉบับแรกของเขาเมื่อ 3 ปีที่แล้วยังคงสภาพเดิมมีเพียงสีของกระดาษเท่านั้นที่เปลี่ยนเพราะอากาศและความชื้น นี่อาจจะเฉลยความข้องใจที่มีมาตลอดว่าเหตุใดคาเมะจึงไม่เคยตอบจดหมายของตนสักครั้ง และเขาก็ใจไม่แข็งพอที่จะถามเมื่ออยู่ต่อหน้า ปล่อยให้เวลาผ่านมาเป็นปีๆจนมารู้เอาในตอนนี้ก็สายไปแล้ว...

ว่าเขาถูกรัชทายาทนิสัยเสียองค์นี้แทรกแซงมาตลอด...

ยูอิจิขมวดคิ้วเมื่อเขาเคาะประตูแล้วไม่มีการตอบรับจากข้างใน องครักษ์พวกนั้นไปไหนหรือข้างในไม่มีคนอยู่ เขาจึงเปิดเข้าไปเพื่อกลับไปสะสางงานที่ยังคงกองรอชะตากรรมอยู่ เพราะเขาเสียไปเวลาไป 1 คืนเต็มและก่อนดวงอาทิตย์ตกของวันนี้คือเส้นตาย ไม่ว่าอย่างไรก็คงต้องปั่นให้เสร็จแม้จะรู้อยู่ในใจลึกๆว่า ‘ถ้าทำได้ก็เรียกว่าเกินมนุษย์แล้ว’ ก็ตาม

แต่ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดของยูอิจิดูเหมือนว่าจะไม่ได้หยุดลงแค่นั้น เบื้องหลังประตูห้องที่คิดว่าไม่มีใครอยู่ จริงๆแล้วมันถูกทำให้คิดว่าไม่มีใครอยู่ต่างหาก...  

เพราะสิ่งแรกที่ยูอิจิได้เห็นคือดวงตาชุ่มด้วยหยาดน้ำที่มองมายังเขาอย่างสิ้นหวัง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขายืนตกตลึงอยู่ตรงธรณีประตู หากเป็นการกระทำอันหยาบช้าของชายไร้ยางอายผู้นั้นต่างหาก

“เจ้ามาสายนะเจ้าคนต่างถิ่น”

เสียงเยาะหยันนั้นดังเข้ามาในโสตประสาทที่อื้ออึงขององครักษ์หนุ่ม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจของตนตวัดมองพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความสาสมใจอย่างเกี้ยวกราด

“ปล่อยพระชายาเดี๋ยวนี้!”

เขาลืมตัว ลืมสิ้นถึงฐานะอันต้อยต่ำถึงขนาดเกือบจะเข้าไปกระชากร่างบางลงมาจากตักของอีกฝ่าย เพียงเพราะฉลองพระองค์ของพระชายาที่หลุดลุ่ยจนเห็นถึงแผ่นท้องขาวเนียน แต่แล้วยูอิจิก็ต้องสะกดตัวเองเอาไว้ ยามนี้เขาทำได้เพียงสาปแช่งเจ้าของฝ่าพระหัตถ์ที่กอบกุมเอวเปลือยบอบบางที่กำลังสั่นระริกเอาไว้

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้ารึ อีกอย่างข้าจะทำอะไรกับของๆข้าก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าด้วยซ้ำไป”

ยูอิจิกำหมัดแน่น ไม่เพียงวาจาที่ตอกย้ำถึงความไม่มีสิทธิ์ของเขา แต่พระองค์ยังแสดงถึงสิทธิทั้งหมดที่มีให้เขาได้เห็นอย่างกระจ่างตาทีเดียว

เสียงสะอื้นราวกับสำลักลมหายใจของตัวเองเกิดจากสาเหตุใดยูอิจิไม่มีวันรู้ 2 ปลายดัชนีที่สอดแทรกอยู่ในอุ้งปากเกี่ยวกระหวัดไม่ให้คาเมะมีโอกาสได้เอ่ยสิ่งใด แต่ทว่าพร้อมกันนั้นฝ่าพระหัตถ์อีกข้างก็เลื่อนหายลงไปภายใต้รอยแยกของชุดที่ถูกแหวกลงมากองอยู่ที่สะโพก สิ่งที่เห็นอย่างรำไรคือแผ่นท้องที่หดเกร็งและพยายามส่ายหนีจนทำให้ชุดนั้นยิ่งขยับล่นลงมามากกว่าเดิม

แล้วน้ำตาของพระชายาก็หลั่งริน....

นั่นคือสิ่งที่ยูอิจิทนไม่ได้มากที่สุด

หยดน้ำใสกระเซ็นยามใบหน้างดงามสะบัดหนีปลายนิ้วจาบจ้วงจนพ้น ด้วยมือทั้งสองที่ไม่อาจช่วยตัวเองได้คาเมะทำได้เพียงก้มหน้าหลบหนีสายตาของผู้มาใหม่อย่างท้อแท้ แต่กระนั้นยูอิจิก็ยังเห็นกลีบปากเรียวที่ถูกขบเข้าหากัน

กี่ครั้งแล้วที่คาเมะถูกใช้เป็นเครื่องมือสนองความเจ้าคิดเจ้าแค้นหึงหวงอันไร้สาระ กี่หนแล้วที่ความเอาแต่ใจของชายผู้นี้ทำร้ายผู้คนรอบข้างไม่จบไม่สิ้น และต้องอีกกี่ครั้งกันที่เขาจำต้องทนมองคนๆนี้ใช้คาเมะเป็นที่รองรับอารมณ์ไร้ขอบเขตของตัวเอง

“ได้โปรด...”

นั่นคือน้ำเสียงอ้อนวอนอันแผ่วเบาที่ดังมากจากริมฝีปากบวมช้ำที่ไม่รู้ว่าเกิดจากฟันคมของเจ้าตัวเองหรือเพราะ...องค์รัชทายาท

แต่ที่ยูอิจิรู้ เสียงนั้นมิได้เอ่ยวอนให้เจ้าชายไร้ยางอายองค์นี้หยุดทรมานตนเอง แต่กลับเป็นเขา สายตาเปียกปอนนั้นกำลังอ้อนวอนเขา...

ราวกับคาเมะยินยอมรับชะตากรรมที่มิควรจะได้รับ และไม่อาจรู้ด้วยซ้ำว่าสาเหตุที่ถูกกระทำถึงขนาดนี้มันเพราะตัวเขาทั้งสิ้น พระเนตรคมกริบจับจ้องเขาอย่างเกลียดชัง ยิ่งพระองค์แตะต้องให้คาเมะสะท้านมากเท่าใด โอษฐ์นั้นก็ยิ่งเพิ่มรอยยิ้มหยันให้เขามากเท่านั้น

นี่หรือ...คือการแสดงความจงเกลียดจงชังเขาที่บังอาจหลงรักชายาของพระองค์...

นี่หรือ...คือความสาแก่ใจเพราะเขาบังเอิญพบความลับที่ซุกซ่อนเอาไว้มาเนิ่นนาน…

 “ท่านมันเลวที่สุด”

ยูอิจิประณามเจ้าชายผู้สูงศักดิ์อย่างไม่เสียดายชีวิตด้วยนสียงอาฆาต หากวันนี้เขาถูกสั่งเฆี่ยนอีกร้อยทียังไม่เจ็บใจเท่ากับสิ่งที่พระองค์กระทำอยู่ในตอนนี้เลย

“อาฮะ คิดว่าเจ้ารู้นานแล้วเสียอีก”

สิ้นประโยคนั้นพระโอษฐ์จองหองก็ไม่ว่างพอจะตรัสสิ่งใดอีก เพราะเจ้าของได้ใช้มันครอบครองริมฝีปากของคาเมะอย่างแนบสนิท ใบหน้างดงามถูกรั้งให้หงายเงยรับจุมพิตที่บังคับเอาอย่างหนักหน่วง ดวงเนตรที่เคยจับจ้องเขามาตั้งแต่ต้นกลับละไปทอดพระเนตรดวงหน้าของผู้ที่อยู่ในอ้อมแขน

แล้วลมหายใจขององครักษ์หนุ่มก็แทบหยุดชะงักเมื่อเห็นสายตาของเจ้าชาย ความหึงหวงอันแสนก้าวร้าวราวกับเด็กไร้ความคิดอันตรธานหายไปทันใดเพียงได้สบประสานกับดวงตาสีอำพันเปียกชื้นคู่นั้น

แล้ววินาทีนั้นยูอิจิก็รู้ว่าเขากำลังถูกขับไล่ไสส่ง ธุระที่จะโอ้อวดสิทธิอำนาจหมดลงเพียงเท่านี้ เมื่อตระหนักได้ว่าความสำราญของพระองค์หาใช่การแก้แค้นอีกต่อไป ไม่ว่าด้วยความพลั้งเผลอหรือจงใจร่างบางก็ถูกรั้งเข้ามาแนบสนิท ที่ปรากฏในสายตาสั่นระริกของยูอิจิยามนี้คือแผ่นหลังขาวนวลกับข้อมือเล็กที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกทั้ง 2 ข้าง และแววตาอ้อนวอนครั้งสุดท้ายที่คาเมะส่งมาให้...

ได้โปรด...ออกไปเสียที

เมื่อร่างบางหลับตาลงไล่หยาดน้ำที่เอ่อคลอจนล้นปริ่ม มันไหลผ่านผิวแก้มสีเรื่อและร่วงหล่นลงบนฝ่าพระหัตถ์ที่ประคองใบหน้างามเอาไว้ หัวใจของเขาก็ปวดร้าวจนทนแทบยืนอยู่บนผืนแผ่นดินนี้ไม่ไหว เขาถอยออกมาอย่างเงียบกริบ ระวังมิให้คาเมะได้ลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงของการจากไป

ความเจ็บช้ำของเขาอาจไม่ได้รับการทดแทน สิ่งที่ถูกแย่งชิงไปคือทั้งหมดของหัวใจที่ถึงจะพยายามยอมรับความเป็นจริงสักกี่ครั้งรอยร้าวแสนสาหัสก็ไม่อาจลบเลือนได้

จงอย่าลืมตา...

แม้ว่าสิ่งที่ได้ประจักษ์ในตอนนี้จะไม่ใช่เพียงนิสัยอันเลวร้ายของเจ้าชายแห่งโซระเพียงอย่างเดียว แต่สิ่งที่พระองค์หยิบยื่นให้ทั้งเขาและคาเมะทำให้ยูอิจิไม่อาจแยกแยะความถูกผิดใดๆได้อีกแล้ว

องครักษ์หนุ่มปิดประตูให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ และยืนมองมันอย่างกล้ำกลืนราวกับมันคือใบหน้านองน้ำตาของคาเมะ

จงอย่าลืมตา...

เขาภาวนาซ้ำๆอยู่อย่างนั้น อย่าลืมตาขึ้นมาคาเมะ อย่าได้เห็นสายตาของชายผู้นั้นที่มองเจ้า

เขาจะไม่ให้อภัยคนที่ทำให้คาเมะมีน้ำตา ต่อให้คนๆนั้นจะมองคาเมะด้วยสายตาปรารถนาที่จะครอบครองเพียงใด แม้ความลุ่มหลงในแววตาคู่นั้นไม่ใช่เพียงแค่ร่างกาย หรือต่อให้มีความรู้สึกอื่นใดซุกซ่อนอยู่ภายใต้นัยน์ตาสีสนิมเหล็กคู่นั้น

จงอย่าได้เห็นเลยคาเมะ แม้มันจะคือสิ่งที่เจ้าปรารถนาอยู่ลึกๆในหัวใจของเจ้าก็ตาม...

อะไรบางอย่างคล้ายจะทะลักออกมาจากภายใน ที่น่าโมโหก็ตรงที่มันไม่ใช่สิ่งที่สามารถบอกออกมาเป็นคำพูดหรือแม้แต่จะคิดให้เป็นรูปเป็นร่างได้

องค์รัชทายาททอดพระเนตรแพรขนตาที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำและไม่คิดจะปาดเช็ดสายน้ำที่เอ่อรินให้สักนิด แต่ถึงอย่างไรมันก็ซึมไปกับฝ่าพระหัตถ์ของพระองค์ที่ประคองใบหน้านางพญาอย่างไม่ตั้งใจอยู่ดี

คามะยังไม่ลืมตา นั่นคงเพราะรู้ว่ากำลังถูกมองอยู่แต่น้ำตาหยุดไหลลงแล้ว ต่อจากนี้ก็ได้แต่เดาว่า นางพญาจะแผลงฤทธิ์อะไรใส่พระองค์อีก เมื่อคิดได้เช่นนั้นโอษฐ์ร้อนผ่าวก็รีบช่วงชิงสติสัมปชัญญะของนางพญาโดยไว

ไม่ใช่ว่าเกรงกลัว แต่กว่าจะรอให้เจ้าองครักษ์ต่างถิ่นนั่นมาถึง จินต้องกลั้นใจอดทนอดกลั้นแทบเป็นแทบตาย กว่าจะถึงนาทีนี้การทำได้แค่แตะๆต้องๆมันทรมานยิ่งกว่าต้องกลั้นใจกินยาขมเสียอีก

จุมพิตที่หนักหน่วงขึ้นทำให้คาเมะเกือบลืมตาเพราะความตกใจ แต่ทำอย่างไรจินก็ไม่อาจได้เห็นนัยน์ตาสีน้ำผึ้ง มันช่างน่าหงุดหงิดอะไรเช่นนี้ที่จะไม่ได้รู้ว่าดวงตาคู่นั้นกำลังแสดงความรู้สึกเช่นไรอยู่

ในที่สุดเจ้าชายก็ผละจากกลีบปากแดงก่ำ คาเมะหอบหายใจทันทีทันใดราวกับขาดอากาศมาหลายนาทีแต่แล้วลมหายใจของนางพญาก็ขาดช่วงอีกครั้งเมื่อร่างทั้งร่างถูกยกขึ้นและร่วงลงบนโต๊ะทรงงานอย่างไม่ปรานีนัก

ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจ สะโพกกระแทกกับโต๊ะเจ็บไม่ใช่น้อยแต่ที่เจ็บกว่าคือแขนทั้งสองที่ถูกมัดเอาไว้ต้องรับน้ำหนักร่างกายอย่างไม่ทันตั้งตัว คาเมะกัดริมฝีปากจ้องหน้าคนแกล้งตาขวาง ช่างให้ความรู้สึกเหมือนงูเห่าที่กำลังแผ่แม่เบี้ย...

ร่างสูงก้าวมายืนติดขอบโต๊ะ แล้วอ้อมสองหัตถ์มาแกะเชือกที่มัดข้อมือให้พร้อมกับยิ้มราวกับมันคือพระมหากรุณาอันยิ่งใหญ่

ดวงเนตรหรี่มองชายผ้าที่คาเมะรีบรวบขึ้นมาขยุ้มไว้ที่เอว ดูจากรอยแดงที่ข้อมือขาวก็ยิ่งแน่ใจว่าไม่คิดผิดที่ยอมปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระ เพราะจินไม่พิสมัยรอยช้ำที่อื่นใดนอกจากบนผิวอ่อนละมุนที่เย้ายวนสายตาเท่านั้น

แล้วเสื้อผ้าที่นางพญาพยายามรวบขึ้นมาปิดบังส่วนน่าอายก็ต้องร่วงลงไปอีกครั้ง จินใช้หัตถ์เพียงข้างเดียวรวบข้อมือคาเมะแล้วกดอีกฝ่ายหงายล้มลงไปบนโต๊ะนำพาให้สิ่งของบริเวณนั้นร่วงหล่นอย่างไม่ใยดี

ระหว่างท่อนขาเรียวถูกแทรกกลางด้วยวรกายสูงสง่า ยามที่โน้มกายลงเหนือร่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดระแวง ชัยชนะที่อุดมไปด้วยความขี้โกงและเจ้าเล่ห์เพทุบายก็ฉายชัดในดวงเนตรคมอย่างเปิดเผย ทุกครั้งที่ตรึงร่างบางไว้ด้วยลักษณะเช่นนี้ จินยอมรับอย่างลูกผู้ชายเต็มตัวเลยว่าชายาของพระองค์น่าขย้ำยิ่งนัก....

เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่จินไม่ตรัสสิ่งใดที่สร้างความอับอายให้แก่นางพญา แต่สายตาของพระองค์ก็ทำให้คาเมะแทบอดรนทนไม่ไหว ความเงียบทำให้ประสาทของคาเมะตึงเครียด เสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของเจ้าชายกดดันความตื่นกลัวที่เขาพยายามซุกซ่อนเอาไว้ และเมื่อพักตร์ขององค์รัชทายาทขยับลงมายังเป้าหมายซึ่งจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากริมฝีปากกระจับบาง คาเมะสะบัดใบหน้าหลบตามสัญชาตญาณ พระโอษฐ์จึงกดหนักลงบนลำคออุ่น ชีพจรตอบรับสัมผัสด้วยการเต้นรัวกว่าที่ควรจะเป็น แต่ถึงไม่ได้จูบที่ริมฝีปากก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคใด ซอกคอหอมกรุ่นก็ให้ความรู้สึกดีไม่น้อยกว่ากัน เรียวโอษฐ์และปลายนาสิกกดหนักๆบริเวณซอกหูจุดที่ทำให้ร่างบางสะท้านไปทั้งกาย และคาเมะก็เริ่มต่อต้านในที่สุด มือเล็กปัดป่ายและคอยผลักพระอังสาที่ไม่มีท่าทีจะขยับเขยื้อนไปไหน

เส้นเอ็นที่ลำคอของนางพญาตึงเพราะความพยายามที่จะไม่ให้เจ้าชายได้ครอบครองริมฝีปาก เมื่อพยายามมา 2 ครั้งแล้วไม่อาจจูบกลีบปากอิ่มได้จินก็ไม่เสียเวลาดื้อดึง

ไม่อยากเชื่อว่าระหว่างที่กำลังปราบพยศร่างน้อยๆจะต้องอดทนอดกลั้นขนาดนี้ ทุกครั้งที่ร่างบางขยับต่อต้านทุกส่วนที่แนบสนิทก็จะบดเบียดกันอย่างไม่ตั้งใจ ไม่เพียงแต่พระองค์ที่ถูกผลกระทบจากการดิ้นรน แต่อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกรู้สาใดๆสิ่งที่ตื่นตัวเสียดสีกับแผ่นพระอุทรแข็งแกร่งบอกให้องค์รัชทายาทรู้อยู่ตลอดเวลา

มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ร่างกายคาเมะจะตอบสนองต่อให้จิตใจยังคงต่อต้าน แต่ยามนี้ที่จินสงสัยคืออาการสั่นเทาที่กำลังเกิดขึ้นนั้นมาจากความกลัวหรือกำลังข่มอารมณ์ร้อนผ่าวของตัวเองกันแน่

เสียงหอบสะอื้นดังอยู่ในมวลอากาศ คาเมะนอนหอบหายใจทิ้งราวกับลูกแมวใกล้หมดแรง เหลือเพียงดวงตาเกี้ยวกราดที่ไม่เคยละจากพระพักตร์ของพระองค์ เพราะไม่ว่ากี่ครั้งที่จินผละจากซอกคอก็จะได้สบประสานกับดวงตาชื้นด้วยหยาดน้ำแดงก่ำทุกครั้งไป

ถ้าหากโกรธขนาดนั้นก็น่าจะดิ้นให้สุดกำลังไปเลยจะดีกว่า เจ้าตัวไม่รู้หรือไงว่าแบบนี้ยิ่งมีแต่ทำให้ตัวเองน่ารังแกเข้าไปอีก !

แต่แล้วพระพักตร์ก็ผละจากใบหูนุ่มด้วยท่าทางอ้อยอิ่งสู่แผ่นอกขาวผิวนางพญาช่างละมุนไปด้วยความหอมและยังนวลเนียนผิดธรรมชาติบุรุษ แต่วินาทีนั้นจินไม่มีเวลานึกถึงพระอนุชาองค์เล็กที่มีผิวเนียนนุ่มราวกับทารกไม่แพ้นางพญาเสียเท่าไหร่ เมื่อแตะปลายลิ้นชื้นทักทายปลายอกสีชมพูเรื่อ ทั้งร่างก็บิดเร้าหาอิสระทันทีทันใด แผ่นท้องแบนราบหดเกร็งจนแทบเห็นแนวซี่โครง ในไม่ช้าปุ่มเล็กๆทั้งสองก็กลายเป็นสีแดงก่ำ และรอบๆบริเวณนั้นก็เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แห่งการเป็นเจ้าของอยู่ทั่วไปหมด

ยามนี้คาเมะไม่ได้มองมาที่จินอีกแล้ว ดวงตาสีอำพันเลื่อนลอยคล้ายกับตกอยู่ในภวังค์ และจินรู้ว่านั่นไม่ใช่อาการของคนหมดอาลัยตายอยากแต่คาเมะกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสปลุกเร้านี้แล้วต่างหาก   

ไม่ใช่ว่าไร้การขัดขืนโดยสิ้นเชิง บางครั้งนางพญาก็ผวาเพราะความรู้สึกที่ก่อตัวริ้วขึ้นมาจากสิ่งที่พระองค์ปรนเปรอและทำท่าว่าจะผลักไสแต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการที่แน่นหนานั้นไปได้ โอษฐ์ร้อนผ่าวราวกับไปนาบไฟร้อนระอุมาลากไล้สู่แผ่นท้องแต่ฝ่าพระหัตถ์ข้างที่ว่างอยู่กลับล่วงเกินไปถึงเรียวขาด้านในที่นางพญาไม่อาจหลีกหนีได้ คาเมะสะอื้นด้วยเสียงที่ไม่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากแต่เป็นเสียงลมหายใจที่เว้าวอนราวกับจะขาดรอนๆไปกับการเคลื่อนไหวของฝ่ามือ

แต่แล้วในอึดใจต่อมา นางพญาก็นิ่งงันไปด้วยความตกตลึง…

-  - - - - - - -- -

ไม่ได้ตั้งใจจะคาไว้แค่นี้เลย แต่เพราะมันจำเป็นต้องหยุดไว้แค่ฉากนี้จริงๆ คริๆๆๆ ( ไม่ได้แกล้งน๊า)

ขอให้ตอนที่ 31 ครึ่งๆกลางๆนี้ แทนคำว่า คิดถึง ฟิค กับ ผู้อ่าน มากๆๆๆๆๆนะคะ

สำหรับเรื่อง หนังสือที่จะวางในงาน Fiction For Sale นั้นจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งหนึ่งเร็วๆนี้ค่ะ

พร้อมกันนั้น สำหรับหนังสือที่ถูกสั่งซื้อมาทุกเล่ม จะจัดส่งให้ภายในวันเดียวกับ Fic For Sale ค่ะ

สุดท้าย... คนๆนี้ไม่เคยคิดเปลี่ยนใจจากสิ่งที่ตัวเองรักเลย

และไม่เคยลืมว่ามีความสุขกับสิ่งนี้แค่ไหน

และ ขอ ขอบคุณทุกคนที่รอคอยมาตลอดค่ะ ขอบคุณจริงๆ  ^ ^ 

รู้ไหมผมกระวีกระวาดตื่นแต่เที่ยงทั้งที่เมื่อคืนนอนไปตอนตี 4 นาฬิกาเจ้ากรรมดันปลุกให้ผมตื่นขึ้นจากการหลับที่ไม่เคยเป็นสุข มันเป็นมาพักหนึ่งแล้วที่นอนไม่เคยสนิท และความฝันในทุกคืนก็วกวนวุ่นวาย แต่ถึงอย่างนั้นการได้หลับอย่างทรมานอย่างนั้นกลับกลายเป็นสิ่งที่ผมปรารถนามากกว่าการตื่นขึ้นมาพบกับชีวิตเดิมๆที่ซ้ำซากจำเจ

ยกเว้นวันนี้...

ต่อให้ยังง่วงแค่ไหนผมก็ต้องลุกขึ้น ต้องอาบน้ำแต่งตัวอย่างที่ปกติไม่ได้ประดิดประดอยมากนัก แต่นาทีนี้ผมยังคงนอนอยู่บนเตียง ลืมตามองเพดานและเริ่มคิดว่าจะใส่ชุดอะไรดีที่ทำให้ผมดูดีที่สุด...

แต่พอมองไปที่ผ้าในตะกร้า ความคิดก็เริ่มหม่นหมอง ผมยังไม่ได้ซักเสื้อผ้าตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วๆจะมีชุดดีๆใส่ได้อย่างไร แต่เอาเถอะ อย่างน้อยในตู้ก็ยังเหลือชุดบางชุดที่เก็บเอาไว้ใส่ในวันพิเศษๆแบบนี้อยู่บ้างล่ะ...

เที่ยงยี่สิบเจ็ดนาทีผมถึงลุกขึ้นจากที่นอนซึ่งค่อนข้างจะนุ่มสบายสุดๆ เปิดคอมพิวเตอร์ตามกิจวัติประจำวัน MSNออนอัตโนมัติตามที่เซ็ตเอาไว้ และใช้เวลา 5 วินาทีกวาดสายตาดูคนที่ออนไลน์...

ไม่มี...

แน่ล่ะวันนี้หมอนั่นต้องไปเรียนนี่นะ...

และบ่าย 2 ของวันนี้เรานัดกันอย่างดิบดีว่าจะไปดูหนังที่ผมตั้งหน้าตั้งตารอมาเป็นเดือนๆ

หลังจากเปิดเพลงกลบความเงียบเชียบของห้อง ก่อนอื่นผมลองชุดโดยไม่ได้อาบน้ำ ในใจนึกไปถึงเมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่ผมไปเจอเขาด้วยเสื้อยืดกางเกงยืนซึ่งมันดูบ้านๆจนไม่มั่นใจตัวเอง คราวนี้จึงอยากจะสร้างความสะดุดตาให้เขาบ้างแม้จะไม่ค่อยมั่นใจว่าเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ตอนนี้จะทำให้ผมดูดีขนาดไหน

เอาล่ะ ยังพอถูไถ เสื้อกล้ามสีเนื้ออมน้ำตาลใส่กับเสื้อเชิ้ตสีขาว หรือจะใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพูดี ตอนนี้เสื้อเชิ้ตกำลังอินเทรนด์ก็เลยไปสอยมา 2-3 ตัวเมื่อปลายเดือนที่แล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้ใส่สักที ลองมากี่ทีก็คิดว่ามันไม่เข้ากะตัวเราทุกที เดี๋ยวนี้ชักอ้วนยังไงไม่รู้ พุงเจ้ากรรมก็ล้นออกมาเกินงามน่าโมโหเหลือเกิน    

เอาเถอะ เดี๋ยวอาบน้ำเสดจะลองอีกทีก็แล้วกัน...

ผมเดินเข้าห้องน้ำแล้วมองกระจก เพราะนอนดึกหน้าก็เลยไม่สดชื่นสักเท่าไหร่แต่หลังจากอาบน้ำแล้วคงจะดูดีขึ้นกระมังผมได้แต่หวังอย่างนั้น แล้วก็เปิดฝักบัวราดศีรษะ บีบแชมพูกลิ่นหอมๆใส่มือเยอะกว่าทุกที ปกติผมสระผมทุกเช้าแต่วันไหนที่ไปเจอเค้าทีไร กลิ่นแชมพูก็จางหายไปเพราะอากาศกับฝุ่นละอองทุกที เวลาที่เขาเข้ามาหอมก็มักจะล้อว่า ‘วันนี้กลับไปสระผมด้วยนะ...’

คิดอย่างนั้นผมก็เลยสระผม 2 ครั้งด้วยความหวังว่ากลิ่นหอมมันจะติดทนนานกว่าทุกที หลังจากขยี้หนังศีรษะจนเจ็บไปหมดก็ชะโลมทรีตเมนต์ ผมของผมเริ่มจัดทรงยากขึ้นแล้วนั่นเพราะเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเอาใจใส่มันมากนัก คิดแล้วก็หงุดหงิดที่ผมปล่อยปะละเลยตัวเองมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก

ขณะที่หมักผม ผมก็แปรงฟันแล้วก็ฟอกสบู่ แน่นอนว่าวันนี้ผมใช้ฟองน้ำใยสังเคราะห์ขัดผิวเสียแดงไปทั้งตัว แล้วก็ชำระฟองทั้งหมดโดยไม่เร่งรีบเท่าไหร่ ก็ยังเหลือเวลาอีกเป็นชั่วโมงนี่นา

ผมเดินอกจากห้องน้ำโดยไม่ได้เช็ดตัว ก็ไม่ได้เอาผ้าเข้าไปจะเช็ดได้อย่างไร ตรงหน้าห้องน้ำจึงนองไปด้วยน้ำที่หยดมาจากตัวผม ผมดึงผ้าผืนสีเขียวขึ้นมาเช็ดผมแล้วพันมันเอาไว้ไม่ให้น้ำหยดลงมาอีก จากนั้นก็ใช้ผ้าสีฟ้าผืนซับใบหน้า ก่อนจะใช้ผืนสีเหลืองผืนใหญ่มาเช็ดตัว  

ผมพินิจใบหน้าตัวเองขณะลูบเนื้อครีมบนแก้มและหน้าผาก ตอนล้างหน้าผมขัดสิวเสี้ยนที่จมูกจนแดงก่ำ แต่ตอนนี้มันเริ่มจะหายแดงขึ้นแล้วแต่ว่าผลงานของการขัดไม่ค่อยสร้างความพอใจให้ผมยิ่งนัก แต่ช่างเถอะมันคงไม่ดูน่าเกลียดนักหรอก

แล้วผมก็เริ่มเอาเสื้อผ้าชุดเดิมมาลองใส่อีกครั้ง ระหว่างเสื้อเชิ้ตสีขาวกับสีชมพูผมควรใส่ตัวไหนดีนะ...

แต่ผ่านไป 5 นาทีผมก็ยังลองถอดเข้าถอดออกอยู่อย่างนั้น ในที่สุดจึงหยุดไว้ก่อนที่เสื้อจะขาดเพราะถอดบ่อยเกินไป ผมแกะผ้าบนศีรษะออกแล้วเช็ดมันให้หมาดกว่าเดิม ผมเสียบสายไดร์เป่าผม แล้วร้องเพลงประสานกับเพลงที่ผมเปิด มันมีแต่เพลงเศร้าๆเหงาๆทั้งนั้นแต่ผมก็ชอบที่จะฟังอย่างไม่มีเหตุผล

เกือบจะได้เป่าผมอยู่แล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น...

“ฮัลโหล...”

ผมรับด้วยเสียงแหบนิดๆ นั่นเพราะมัวแต่แหกปากร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีเกินไปหน่อย

“อืม ทำไรอยู่”

อา... นั่นคือเสียงของคนที่ผมคิดถึงทุกเวลานั่นเอง

“กำลังแต่งตัว”

เสียงของผมอ่อนโยนลงแทบจะทันทีทันใด ใครคนนี้มีอิทธิพลกับผมเหลือเกิน มากถึงขนาดใจสั่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงทุ้มๆนี้

“ไปไหน...”

คิ้วเข้มขมวดอย่างไม่เข้าใจคำถาม

“ไปไหน?”

ผมทวนคำพูดของเขา เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างแล้ว...

จนในที่สุด...

“หนังไว้ดูวันอื่นได้ไหม นี่ยังไม่ได้นอนเลย เรียนก็ไม่ได้ไป”

เขาทำให้ผมนิ่งงันจนพูดอะไรไม่ออก แต่แล้วสติก็รีบบอกให้ผมตอบรับออกไปก่อนที่เขาจะจับได้ถึงความผิดปกติ

“อืม...”

“โกรธรึเปล่า”

“ไม่นี่”

“อืม ขอโทษนะ ไว้ดูวันไหนดีล่ะ”

ผมเงียบ...

อยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่า วันไหนก็ได้ที่นายอยากจะดู แต่ก็พูดไม่ออก

“คาเมะ...โกรธใช่ไหม”

“หืม ป่าวสักหน่อย แล้วนี่ยังไม่ได้นอนเหรอ ไปนอนสิ”

 “โกรธอ่ะดิ เสียงเหมือนโกรธเลย”

“ไม่ได้โกรธ จริงๆ” 

ผมย้ำคำหลังด้วยเสียงที่ร่าเริงสุดๆแล้ว แล้วยังเสแสร้งยิ้มทั้งที่เขาจะไม่มีวันเห็น เพราะคิดว่าถ้ายิ้มแล้วสมองผมจะปลอดโปร่งกว่าตอนนี้

“เหรอ...นี่...แป้งเด็กแคร์นะ ขอโทษจริงๆนะ”

เสียงของเขาฟังดูก็รู้ว่าเขินไม่น้อย

แต่เขาจะไม่มีวันรู้หรอก...

เพียงแค่คำๆนั้น แค่คำที่ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจจะพูดมากมายนัก กลับทำให้ผมอภัยแทบทุกอย่าง

“อืม... ไปนอนได้แล้ว”

เสียงของผมมันยังคงปกติอย่างน่าชื่นชมตัวเอง

“ครับ”

“ตื่นแล้วโทรมานะ”

“ครับ”

สายถูกตัดลงและผมก็ทำได้เพียงมองหน้าจอมือถือด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก รู้แต่ว่าวินาทีถัดมาผมถอดเสื้อเหวี่ยงลงพื้น ถอดกางเกงยีนสะบัดๆแล้วโยนไปที่ไหนสักที่ ดึงปลั๊กไดร์เป่าผมออก แล้วคว้าเสื้อยืดมาใส่กับกางเกงขาสั้นลายหมีแพนด้า...

ผมยังเปียกอยู่ แต่มันจะกลายเป็นทรงอะไรก็ช่างมัน เพลงเพราะๆที่จัดเป็นเพลย์ลิสส่วนตัวของผมเองกลับกลายเป็นเสียงน่าหนวกหู แล้วไปยืนมองตัวเองหน้ากระจก...

ผมเคยเตือนตัวเองมานานแล้ว

อย่าเปรมกับสิ่งใดมากเกินไป แต่แล้วก็ทำไม่เคยได้...

ความหวังของผมที่พังทลายในวันนี้ ใครจะรู้บ้างว่ามันหนักหนาเกินกว่าแค่การอดดูหนังกับคนรัก...

แต่สิ่งที่ทำให้น้ำตาผมเกือบไหล คือแค่การใส่ใจจะไปดูหนังกับผมเขายังทำไม่ได้...

มันช่างผิดกันนัก คนหนึ่งตื่นเต้นเหมือนคนบ้า แต่อีกคนกลับละเลยราวกับไม่มีความสำคัญ นับวันความเป็นจริงนี้ยิ่งเด่นชัด...

ว่ามันหายไปแล้ว...

คนรักของผมทำความรักของเราหายไปทีละนิด...

แรกๆเขาเริ่มไม่ถามถึงความเป็นไปของผม แต่ตอนนี้แม้แต่จะพูดคุยกันยังแทบไม่มี 

            รู้แล้ว...รู้มานานแล้วว่าใจเขาเริ่มหมดไป แม้คำพูดของเขาในบางทีคล้ายจะบอกว่าเขายังคงมีเรา แต่จะเหลือสักแค่ไหน ตัวตนของผมเลือนรางแค่ไหนแล้วในความคิดของเขา ความเป็นจริงนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน เกินกว่าจะยอมรับ เกินกว่าจะยอมจำใส่ใจ

            ผมจึงยังคงหลอกตัวเองเรื่อยไป...

ว่าสักวัน... จินที่แสนดีคนนั้นจะกลับมา

สิ่งดีๆที่เราเคยมีให้กันเมื่อก่อนนั้น จะย้อนคืนมาอีกครั้ง

จนวินาทีที่ผมกำลังนั่งพิมพ์เรื่องราวของผมอยู่นี้ ผมก็ยังคงรอเสมอ...

รอสิ่งที่รู้ว่าไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว....

The End

สวัสดีค่ะ

มีแต่คนถามถึงฟิควันเกิดท่าน อิอิ เราแต่งไม่ทันจ๊ะ อยากจะบอกว่าเรียนโทนี่งานเยอะจังเลยน๊า อยากจะร้องไห้ T T  แต่วันนี้เอาเรื่องสั้น(มาก) มาฝากผู้อ่านค่ะ อาจจะไม่เรียกว่าเป็นฟิควันเกิดท่าน แต่ขอเรียกเป็นฟิคตามใจฉันอีกสักเรื่องแล้วกันค่ะ

หวังว่าคนอ่านจะไม่ลืมกันนะคะ ส่วนเราก็ขอให้ฟิคเรื่องนี้ขอแทนคำว่า ‘ไม่ได้หายไปไหน’ แล้วกันนะคะ

รักทุกคนค่ะ จุฟๆ

วันนี้ว่าด้วยเรื่องจะย้ายบ้านสำหรับลงฟิคค่ะ เนื่องจากมีปัญญาเรื่องคอมเม้นซึ่งสำคัญยิ่งของเรา 555+

มีแต่คนบ่นว่าเม้นมะค่อยติดเลย และเราก็อดตาหลับขับตานอนรอเม้นทั้งวัน รีเฟรชทั้งคืน หุหุ เคาเตอร์มันเลยขึ้นไว 555+

ดังนั้นเร็วๆนี้คงจะได้ไปอยู่บ้านหลังใหม่แล้วล่ะค่ะ อาจจะทำบอร์ดของตัวเองซึ่งคิดจะทำมานานแระแต่ก็ขี้เกียจ ดังนั้นขอแจ้งเอาไว้ล่วงหน้านะจ๊ะ

เพราะว่าเรื่องคอมเม้นก็เรื่องใหญ่อยู่ แต่งมาก็เพื่อรอฟังเสียงตอบรับนี่คะ

ชอบไหม เศร้าพอรึเปล่า หงุดหงิด รำคาญ ไม่ได้ดั่งใจ ซึ้งยังไง อยากรู้ทุกอย่างเลยล่ะค่ะ อิอิ

ที่สำคัญสนุกรึป่าว....?

รักคนอ่านนะจ๊ะ จุฟๆ เพราะงั้นก็เลยเอาสปอยมาเรียกน้ำย่อยนิสนึง

                ................

...........................

แต่ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดของยูอิจิดูเหมือนว่าจะไม่ได้หยุดลงแค่นั้น เบื้องหลังประตูห้องที่คิดว่าไม่มีใครอยู่ จริงๆแล้วมันถูกทำให้คิดว่าไม่มีใครอยู่ต่างหาก...